Annet Weijers Weblog

dankjewel (van een huisarts)

2011-08-24T22:22:00.000+02:00

Hallo Annet,

Ik wil je gewoon even laten weten dat ik smul van al het goede werk dat jij, zelfs per telefoon, verricht voor gezinnen waar afscheid genomen moet worden.

Ik ben nog nooit in je teleurgesteld als ik mensen naar je verwijs!

Marjo van Bommel, huisarts
consulent palliatieve zorg SCEN/arts

Over Nina (geschreven door haar moeder)

2011-08-24T22:00:00.000+02:00

Annet kwam in ons leven op het moment dat onze oudste dochter Nina (11 jaar) zeer ernstig ziek was. In de laatste week van nina's leven is Annet drie keer bij ons thuis geweest. We hoopten ook dat Annet Nina zou kunnen helpen bij haar angsten. We wilden als gezin deze moeilijke weg zo goed mogelijk samen gaan. Omdat onze andere twee kinderen (9 en 6 jaar) deze ramp ook ongevraagd over zich heen kregen, wilden we graag ondersteuning en adviezen. Alles was zo'n chaos, waar doen we goed aan....

Annet kwam met een heleboel knutselspullen; dozen, potjes, stickers en glimmers bij ons binnen en de nieuwsgierigheid van ons allen werd meteen geprikkeld. Binnen 5 minuten waren we allemaal aan het werk Ieder maakte zijn eigen "Nina" herinneringendoos. Onder het vouwen, plakken en verzamelen van de inhoud kwamen allerlei onderwerpen aan de orde. Op deze manier waren lastige dingen gemakkelijker bespreekbaar. We hadden het over dood gaan, ziek zijn, afscheid nemen, herinneringen maken, verdrietig zijn. Zo kwam Annet bij haar versje over het tranenpotje. Nina herkende zoveel in de laatste regel "en de traan die niemand ziet!" Precies de juiste snaar, dit was zo kenmerkend voor Nina.

De tweede keer hebben onze drie kinderen een zakdoek omgetoverd tot hun eigen "Nina" troostdoek. Nina's broertje en zusje hebben geschilderd hoe het plekje er uit ziet waar Nina heen gaat als ze dood is.
Weer lag de kracht van het samenzijn in, dat er tijdens het tekenen/schilderen, tijd was om over nare dingen te praten die op deze manier eigenlijk niet meer zo naar waren.

Nina had echt vertrouwen in Annet. Nina kon zo bij haar zichzelf zijn. Annet noemt de dingen bij de naam, draait er niet om heen. Dat gaf zo'n openheid. Toen ze enkele dagen later nog verder achteruit ging wilde ze graag dat Annet kwam.

En....Annet kwam! Deze keer is zo belangrijk geweest. Onze jongste twee kinderen zaten beneden met bijenwas kaarsen te versieren en Annet was boven bij Nina. Annet heeft haar verteld over andere kinderen die dezelfde ziekte hadden als zij. Annet heeft ook gevraagd wat haar zou helpen op het moment dat ze zou overgaan. Ook het prachtige verhaal van het aardepak en Nina's ikje....

Voor ons zijn deze momenten in die laatste week zo dierbaar geworden.

We hadden Nina zo gegund dat ze Annet al op een vroeger moment in haar ziekteproces had leren kennen....

moeder van Nina

TE VROEG, TE VEEL (van een juf)

2010-09-22T13:43:00.000+02:00

Al 25 jaar voor de klas, nog nooit beroepsmatig met de dood geconfronteerd geweest en nu in een half jaar tijd 4 jonge ouders van kinderen uit je klas.....dat bevat je zelf niet, dus laat staan kinderen van 8, 9 en 10 jaar. de kinderen uit je groep!
Na het overlijden van 2 ouders viel mijn oog op een berichtje over een lezing die gehouden werd over hoe om te gaan met de dood. De verhalen, de tips en de suggesties die ik in de lezing van Annet te horen kreeg waren een ware openbaring voor mij. Praten over en ook knutselend bezig kunnen zijn....maar vooral de opmerking dat de dood bij het leven hoort en dat je er open over kunt spreken heeft mij geholpen om dit met mijn groep aan te gaan.

Het was werkelijk fantastisch om te zien en te horen dat de kinderen zoveel vertelden aan elkaar en zoveel met elkaar deelden. Al tekenend kwamen de verhalen los. Dit was goed, warm en soms zelfs gezellig!

En toen werden we in mei 2010 weer opnieuw keihard met de dood geconfronteerd. De vliegtuigramp waarbij we 2 ouders en een leerling verloren. En een leerling (uit mijn groep) overleefde die ramp.....

Gelukkig snel de hulp van Annet binnen de school voor zowel het team, de ouders,de groep van de overleden leerling en mijn groep.
Met behulp van knuffels in kring en prachtige ansichtkaarten waaruit ze konden kiezen, konden de kinderen verhalen vertellen over hun klasgenootje, over erge dingen in het leven, over verdriet en angst en konden er ook tranen worden gedeeld.
Het was erg ontroerend en o wat was ik trots, want doordat de kinderen (helaas) al gewend waren om over dood te praten, was er nu geen enkele terughoudendheid.
Er waren ook veel wisselende gevoelens want er was een schoolgenootje dood maar hun klasgenootje leefde nog....Annet gaf aan dat er heel veel verschillende tranen zijn. Die tranen (mooie steentjes) van verdriet, blijdschap, ontroering, verlies, angst,etc....kun je verzamelen in een potje: het tranenpotje!
Bij dat tranenpotje hoorde ook een schitterend gedicht en dat gedicht hebben we samen met het tranenpotje op de herdenkingsbijeenkomst gepresenteerd en daarna hebben we dat aan ons klasgenootje gegeven. Natuurlijk met een grote zakdoek er bij!

Hoe verschrikkelijk en hoe veel het ook is geweest het afgelopen half jaar...die kanjers uit mijn groep zijn sociaal emotioneel erg sterk uit deze moeilijke 'strijd van gevoelens'gekomen.
Annet, mijn dank voor de fantastische begeleiding van ons allemaal.

Een trotse juf van groep 5/6 (zomer 2010)

reactie op een ouderavond

2010-06-20T21:11:00.000+02:00

Deza mail kreeg ik van een ouder n.a.l.v. een ouderavond over kind en rouw.

Met een heel goed gevoel kwam ik afgelopen woensdag thuis van jouw verhaal.
Ik wil je daar graag persoonlijk voor bedanken.
Je hebt mijn kinderen geholpen om hun gevoelens te delen met hun klasgenoten en mij heb je geholpen te interpreteren wat ik bij mijn jongens zie.
Het heeft me bevestigt in het vertrouwen dat het gezonde en stevige kinderen zijn die vanuit een gezonde basis met dit verlies kunnen omgaan.
Vandaag was de grote herdenkingsbijeenkomst en het was mooi en ontroerend.
En als ik dan mijn oudste zoon met een snik en een traan hoor lezen hoe hij afscheid neemt van zijn vriend, dan is dat heel bijzonder.
Die kleine, stoere vent die vaak zo onverschillig doet, staat daar toch maar en ervaart dat niemand het gek vindt dat hij huilt, want ze huilen samen.
En de jongste, die zit bij mij op schoot en troost mij.
Wat een rijk mens voel je je dan!

een moeder

vliegtuigramp

2010-06-18T10:25:00.001+02:00

Dit berichtje is van Kirsten Cuppen, juf van groep 8:

Na een tragisch vliegtuigongeluk hebben wij in groep 8 ons klasgenootje Enzo verloren.
Elk kind heeft het hier heel erg moeilijk mee en gaat daar op zijn/haar eigen manier mee om.

Annet is een hele middag bij ons in de klas geweest en heeft het op een hele fijne en open manier bespreekbaar gemaakt. De kinderen vonden het erg fijn.
Met behulp van kaarten en herdenkingsstenen en praten over de dood konden kinderen hun gedachten makkelijker verwoorden.
Daarnaast heb ik veel tips gehad die ik kon gebruiken in mijn klas. Ik heb bijvoorbeeld de kinderen een gevoelstekening laten maken en hierbij kon iedereen goed uitleggen hoe hij/zij zich voelde.

Al met al super fijn dus!

waarom mijn papa en niet sinterklaas?

2010-05-01T19:44:00.000+02:00

Deze week kwam een gezin bij mij van wie de vader binnenkort gaat sterven aan kanker.
De kinderen wilden er eigenlijk helemaal niet over praten: 'als je er niet over praat, is het er niet".
Was het maar waar!
we gingen er toch over praten en we maakten een papa doos: alle herinneringen van papa kunnen daarin worden gedaan.
Toen kwam de opmerking van de jongste (en die opmerking is al van meer kinderen gekomen) die helemaal boos was: waarom gaat sinterklaas niet dood...die is toch al heel oud!
Ja, hij hoefde zelfs voortaan geen kadootjes meer van sint...als zijn vader dan maar kon blijven leven!

Andere kinderen hebben wel eens gezegd dat ze het veel eerlijker zouden vinden als boeven in de gevangenis dood zouden gaan in plaats van hun pap of man, of broer of zus.....veel eerlijker toch?

Ja, het leven is lang niet altijd eerlijk en leuk!
Ik zou ook erg graag willen dat ik het anders kon maken.

Ik wens in ieder geval alle gezinnen waarin iemand erg ziek is en misschien wel dood gaat heel erg veel sterkte en nog een mooie tijd samen!
Ik hoop dat het lukt om mooie herinneringen te maken.

Kinderen ontwerpen hun eigen doodskist

2010-04-15T21:09:00.000+02:00

Al eerder vertelde ik over een meisje die speelde met de playmobiel en binnenkort gaat sterven. Ze vroeg me of ik met haar klas wilde praten en wat wilde vertellen over de dingen die we hier in de praktijk samen bespraken.
Deze week was ik in de klas. Toen iedereen een knuffel uit mijn tas had gekozen heb ik een verhaal verteld van Toon Tellegen over "afgelopen" zijn. Daarna vertelden de kinderen over wat zij over dood zijn dachten:
Van "voor altijd slapen" tot "terugkomen als iemand anders", van gewoon "het niet meer doen", tot dan lig je onder de grond of ben je verbrand".
Ik vertelde dat ik het met hun klasgenootje ook over doodgaan had gepraat. Dat het eigenlijk gek is dat we dat niet 'gewoon' vaker doen. Want iedereen weet dat je wordt geboren en dat je dood gaat. Over geboren worden praten we wel, maar over dood gaan.....
Misschien een idee om je eigen kist te ontwerpen? En eens na te denken over wat je wil dat er met je speelgoed moet gebeuren als je dood gaat? En als je ergens heen gaat na het doodgaan...hoe ziet het er dan uit daar denk je? Daar heeft hun klasgenootje ook over na moeten denken en die heeft al meerdere kisten ontworpen.
Een goed idee....ze gingen enthousiast aan de gang. Prachtige kisten met veel kleuren, met voetballen, met vlinders, met de naam van de voetbalclub, met Hello Kitty etc.
Ook waren het fantastische plekken waar je terecht kan komen als je dood gaat: wolkenkastelen, frietkramen waar gratis friet te krijgen is, zwembaden, engelen, etc.
En speelgoed werd aan vriendjes beloofd of 'aan mijn zusje die nog geboren moet worden".

De juf was een beetje verbaasd dat je zo gewoon en ongedwongen over de dood kon praten.
En ja, ook over allerlei tranen die je kon hebben: gewone tranen, blije, verdrietige, boze, bange en nog veel meer. Zo praatten we over emoties. En uiteraard mocht iedereen tranen uitzoeken.

En wie weet gaat de klas wel een brief schrijven naar Paul de Leeuw: om te vragen naar die doodskist en toebehoren van play mobiel. (zie vorige tekst) Dat idee kreeg ik nu weer van een stervende vrouw. En zij hoopt weer dat dan snel op tv komt en dat ze het nog kan gaan zien....
En dat meisje...die vond het een cool idee en zag zich al met de hele klas in de studio zitten!
Ga zo de juf maar eens mailen om te vragen of ze die brief wil gaan schrijven met de klas.

rouwgroepje;

2010-04-02T15:45:00.000+02:00

'Wat fijn dat ik dat nu weet'
Vandaag is de start van een bijzonder rouwgroepje. Er zullen vijf kinderen en jongeren komen die allemaal rouwen om dezelfde jongen. De kinderen zijn het broertje, het neefje, het nichtje en een goede vriend van de jongen.
Natuurlijk is zo'n eerste bijeenkomst spannend. Wanneer we samen tussen alle mooie spulletjes rond het midden zitten, is het stil. Niemand durft te vertellen waarom ze hier zijn. Dus wij zetten een foto van een dierbare die wij zijn verloren in het midden. "Dit is Martine, zij is overleden en ik mis haar".
Wanneer de foto's in het midden staan, roept het broertje dat hij ook een foto bij zich heeft van zijn overleden grote broer en zet de foto er trots bij.
Dan komen de verhalen en de mooie herinneringen los. Ieder kind heeft iets meegenomen wat hem of haar aan de jongen doet denken. Van kettinkjes tot kussenslopen en van knuffels tot een pet. Samen maken we een herinneringsboek en een mooie ster die we in de ruimte ophangen. De sfeer is bijzonder goed en open. Er wordt veel gelachen, gesnoept en ook even gehuild.
Tijdens het knutselen komen ook de vragen aan elkaar los. Iedereen heeft de jongen immers op een andere manier gekend.
Het is mooi om alle school- en familieverhalen met elkaar te kunnen delen. ook vragen rondom het overlijden komen naar voren.
Want hoe is het nou precies gebeurd? Het broertje weet het precies en springt voor de groep. Hij beeldt uit hoe het eruit zag toen zijn broer ziek werd en viel. De anderen kijken ademloos toe. En daarna zijn er de reacties: "Oh, ging het zo...nu snap ik het." "Wow, wat kan jij dat goed!"
Voor het neefje was er vooral opluchting. "Wat fijn dat ik dat nu weet, ik vroeg me dat altijd al af."
Na veel geklets, geknutsel en zelfs de slappe lach, komen de ouders de kinderen weer halen. Met zoveel mensen is de ruimte propvol, maar de mooie sfeer komt goed over en de kinderen laten trots zien wat ze hebben gemaakt.
"Weet je mama, wat zo fijn is hier is dat je de andere kanten van het verhaal hoort. Ik wil de volgende keer weer!"

Kiki en Sara

Playmobiel en de dood

2010-03-20T23:09:00.000+01:00

Laatst speelde ik met een meisje van 8 jaar met de playmobiel. Dat meisje gaat over niet al te lange tijd dood.

We praatten over het leven: over baby's krijgen bijvoorbeeld. In mijn playmobielziekenhuis is ook een couveuse en daar werd een kleine baby goed verzorgd. Maar ook voor de andere, wat grotere kinderen, richtte ze een leuke afdeling in. De ouders en de artsen en verpleegkundigen zorgden goed voor de kinderen.
Terwijl we daarmee bezig waren kregen we het over trouwen en kinderen krijgen. Dat zou ze ook wel willen.....

Nee, dat zou ze dus nooit kunnen. Dat vond ze wel erg jammer! Ze vertelde dat er van de playmobiel ook een kerk was en een bruidspaar. We zouden het dus wel kunnen uitspelen.

Ik vroeg me af of er ook een doodskist was van de playmobiel en een lijkwagen en alles wat er bij een uitvaart hoort. Volgens haar was dat niet zo. Ik heb het ook niet kunnen vinden op de site.
Toch raar: want doodgaan hoort toch bij het leven?
We besluiten samen dat we een brief naar de playmobielsite moeten sturen.

Vervolgens bespreken we hoe de doodskist er uit moet zien. Die van mij, die van haar en van de rest van haar gezin. Met veel lievelingskleuren van een ieder en met afbeeldingen die bij iemand passen.
Het is toch zeker je laatste plekje hier op aarde.....dat moet prachtig zijn! Dat mensen aan de buitenkant van de kist kunnen zien wie was en waar je van hield.

Ja, de dood....die hoort bij het leven. Nu nog bij de playmobielcollectie. Ik ga het dan zeer zeker kopen!

Werken met een klas

2010-03-15T14:01:00.010+01:00

In januari was ik op een school omdat er in december een jongetje was doodgegaan. Hij was gedood door zijn vader en die vader heeft daarna ook een einde aan zijn eigen leven gemaakt. Het broertje van de vermoorde jongen zit in groep 1/2. De week na dat gebeuren kwam er nog een andere moeder van die school door zelfdoding om het leven.
De school heeft er veel aandacht aan geschonken: In de gang van de school staan tafeltjes met foto's van de mensen die dood zijn gegaan. Kinderen en ouders kunnen daar van alles bij leggen: briefjes, tekeningen, mooie spulletjes etc.

Na de kerstvakantie is het team nog speciaal bij elkaar gekomen om met mij te bespreken wat ze de komende tijd kunnen verwachten en kunnen gaan doen in de klassen. Naast informatie over hoe kinderen rouwen, heb ik praktische tips gegeven voor klassenactiviteiten. Diezelfde avond was een ouderavond gepland. Ouders zaten met erg veel vragen en waren blij met deze avond. Ze maakten zich zorgen over bijv het niet kunnen slapen van hun kinderen, de angst dat hun eigen papa en mama ook dood zouden kunnen gaan, etc etc. Ook nu was het goed om informatie te geven over rouwen en tips om op een creatieve manier te kunnen gaan praten met de kinderen thuis.
Daarna heb ik , samen met de betreffende leerkrachten, in verschillende klassen gewerkt. In groep 1/2 bleek het kringgesprek heel belangrijk: het broertje kon nog eens vertellen wat hij wist van het gebeuren. Andere kinderen konden vertellen over de verdrietigheden van hun leven. We maakten daarna een mooie rups van ronde vouwblaadjes: er werden allemaal stukjes leven op getekend. De kinderen vertelden er mooie verhalen bij. Over bange stukjes van het leven, over verdrietige, over verliefde, boze en nog andere stukjes. Zo maakten we het leven concreter. En het kon gedeeld worden.
In andere klassen maakten we na het kringgsprek over leven en doodgaan (ja, daar werden toch heel speciale dingen gezegd!) een potje boos en/of bang. De kinderen vonden het fijn om elkaar daarover te kunnen vertellen en heerlijk ook om te merken dat ze er niet alleen in waren!

Het was goed, dit samen delen. En ik weet zeker dat de kinderen dit ook kunnen meenemen in hun leven als iets heel speciaals. Deze groep, deze school zullen ze nooit vergeten! Ja, het is heel erg om mee te maken, maar het kan ook verbindend werken. Op deze school hebben ze veel over het leven geleerd, zoals bij voorbeeld het omgaan met leuke en niet-leuke dingen.