Hallo Annet,

Ik wil je gewoon even laten weten dat ik smul van al het goede werk dat jij, zelfs per telefoon, verricht voor gezinnen waar afscheid genomen moet worden.

Ik ben nog nooit in je teleurgesteld als ik mensen naar je verwijs!

Marjo van Bommel, huisarts
consulent palliatieve zorg  SCEN/arts

Annet kwam in ons leven op het moment dat onze oudste dochter Nina (11 jaar) zeer ernstig ziek was. In de laatste week van nina's leven is Annet drie keer bij ons thuis geweest. We hoopten ook dat Annet Nina zou kunnen helpen bij haar angsten. We wilden als gezin deze moeilijke weg zo goed mogelijk samen gaan. Omdat onze andere twee kinderen (9 en 6 jaar) deze ramp ook ongevraagd over zich heen kregen, wilden we graag ondersteuning en adviezen. Alles was zo'n chaos, waar doen we goed aan....

Annet kwam met een heleboel knutselspullen; dozen, potjes, stickers en glimmers bij ons binnen en de nieuwsgierigheid van ons allen werd meteen geprikkeld. Binnen 5 minuten waren we allemaal aan het werk Ieder maakte zijn eigen "Nina" herinneringendoos. Onder het vouwen, plakken en verzamelen van de inhoud kwamen allerlei onderwerpen aan de orde. Op deze manier waren lastige dingen gemakkelijker bespreekbaar. We hadden het over dood gaan, ziek zijn, afscheid nemen, herinneringen maken, verdrietig zijn. Zo kwam Annet bij haar versje over het tranenpotje. Nina herkende zoveel in de laatste regel "en de traan die niemand ziet!" Precies de juiste snaar, dit was zo kenmerkend voor Nina.

De tweede keer hebben onze drie kinderen een zakdoek omgetoverd tot hun eigen "Nina" troostdoek. Nina's broertje en zusje hebben geschilderd hoe het plekje er uit ziet waar Nina heen gaat als ze dood is.
Weer lag de kracht van het samenzijn in, dat er tijdens het tekenen/schilderen, tijd was om over nare dingen te praten die op deze manier eigenlijk niet meer zo naar waren.

Nina had echt vertrouwen in Annet. Nina kon zo bij haar zichzelf zijn. Annet noemt de dingen bij de naam, draait er niet om heen. Dat gaf zo'n openheid. Toen ze enkele dagen later nog verder achteruit ging wilde ze graag dat Annet kwam.

En....Annet kwam! Deze keer is zo belangrijk geweest. Onze jongste twee kinderen zaten beneden met bijenwas kaarsen te versieren en Annet was boven bij Nina. Annet heeft haar verteld over andere kinderen die dezelfde ziekte hadden als zij. Annet heeft ook gevraagd wat haar zou helpen op het moment dat ze zou overgaan. Ook het prachtige verhaal van het aardepak en Nina's ikje....

Voor ons zijn deze momenten in die laatste week zo dierbaar geworden.

We hadden Nina zo gegund dat ze Annet al op een vroeger moment in haar ziekteproces had leren kennen....

moeder van Nina

Al 25 jaar voor de klas, nog nooit beroepsmatig met de dood geconfronteerd geweest en nu in een half jaar tijd 4 jonge ouders van kinderen uit je klas.....dat bevat je zelf niet, dus laat staan kinderen van 8, 9 en 10 jaar. de kinderen uit je groep!
Na het overlijden van 2 ouders viel mijn oog op een berichtje over een lezing die gehouden werd over hoe om te gaan met de dood. De verhalen, de tips en de suggesties die ik in de lezing van Annet te horen kreeg waren een ware openbaring voor mij. Praten over en ook knutselend bezig kunnen zijn....maar vooral de opmerking dat de dood bij het leven hoort en dat je er open over kunt spreken heeft mij geholpen om dit met mijn groep aan te gaan.

Het was werkelijk fantastisch om te zien en te horen dat de kinderen zoveel vertelden aan elkaar en zoveel met elkaar deelden. Al tekenend kwamen de verhalen los. Dit was goed, warm en soms zelfs gezellig!

En toen werden we in mei 2010 weer opnieuw keihard met de dood geconfronteerd. De vliegtuigramp waarbij we 2 ouders en een leerling verloren. En een leerling (uit mijn groep) overleefde die ramp.....

Gelukkig snel de hulp van Annet binnen de school voor zowel het team, de ouders,de groep van de overleden leerling en mijn groep.
Met behulp van knuffels in kring en prachtige ansichtkaarten waaruit ze konden kiezen, konden de kinderen verhalen vertellen over hun klasgenootje, over erge dingen in het leven, over verdriet en angst en konden er ook tranen worden gedeeld.
Het was erg ontroerend en o wat was ik trots, want doordat de kinderen (helaas) al gewend waren om over dood te praten, was er nu geen enkele terughoudendheid.
Er waren ook veel wisselende gevoelens want er was een schoolgenootje dood maar hun klasgenootje leefde nog....Annet gaf aan dat er heel veel verschillende tranen zijn. Die tranen (mooie steentjes) van verdriet, blijdschap, ontroering, verlies, angst,etc....kun je verzamelen in een potje: het tranenpotje!
Bij dat tranenpotje hoorde ook een schitterend gedicht en dat gedicht hebben we samen met het tranenpotje op de herdenkingsbijeenkomst gepresenteerd en daarna hebben we dat aan ons klasgenootje gegeven. Natuurlijk met een grote zakdoek er bij!

Hoe verschrikkelijk en hoe veel het ook is geweest het afgelopen half jaar...die kanjers uit mijn groep zijn sociaal emotioneel erg sterk uit deze moeilijke 'strijd van gevoelens'gekomen.
Annet, mijn dank voor de fantastische begeleiding van ons allemaal.

Een trotse juf van groep 5/6  (zomer 2010)

Deza mail kreeg ik van een ouder n.a.l.v. een ouderavond over kind en rouw.

Met een heel goed gevoel kwam ik afgelopen woensdag thuis van jouw verhaal.
Ik wil je daar graag persoonlijk voor bedanken.
Je hebt mijn kinderen geholpen om hun gevoelens te delen met hun klasgenoten en mij heb je geholpen te interpreteren wat ik bij mijn jongens zie.
Het heeft me bevestigt in het vertrouwen dat het gezonde en stevige kinderen zijn die vanuit een gezonde basis met dit verlies kunnen omgaan.
Vandaag was de grote herdenkingsbijeenkomst en het was mooi en ontroerend.
En als ik dan mijn oudste zoon met een snik en een traan hoor lezen hoe hij afscheid neemt van zijn vriend, dan is dat heel bijzonder.
Die kleine, stoere vent die vaak zo onverschillig doet, staat daar toch maar en ervaart dat niemand het gek vindt dat hij huilt, want ze huilen samen.
En de jongste, die zit bij mij op schoot en troost mij.
Wat een rijk mens voel je je dan!

een moeder